
Waarom hebben zoveel mensen moeite om de nieuwe ik te accepteren en privé en zakelijk met de “nieuwe” ik verder te gaan?
Als succesvol gereïntegreerde kandidaat aan mij de eer hier iets over te schrijven.
Op zich een mooi item om over te schrijven, maar ook lastig omdat het nog zo herkenbaar is en ik nog steeds mijn best moet blijven doen om mijn “nieuwe ik” te gaan aanvaarden.
Waarom inderdaad niet gewoon simpel van oké, wie ik was en wat ik deed gaat niet meer dus gewoon wat anders doen en anders gaan leven. Het klinkt zo makkelijk en zo zou het ook moeten zijn volgens outsiders. De werkelijkheid kan toch behoorlijk anders zijn.
Ik vind dat veel afhangt van of je een bewuste keuze maakt naar een “nieuwe ik”, of dat je er toe gedwongen wordt.
Als je zelf ontdekt dat je leven zoals je dat leidt geen voldoening meer geeft, in privé en/of werk dan kun je er zelf voor kiezen hier iets aan te veranderen. Het is jouw keus of je dit ook doet, alleen of met hulp.
Als je echter door omstandigheden gedwongen wordt om het roer om te gooien dan is deze keus verre van vrijwillig.
Het leventje wat je had was jouw leven, vertrouwd met alles wat je daarin had opgebouwd. Door bijv. fysieke problemen kun je ineens je werk niet meer doen, iets wat je altijd gedaan hebt, en waar je je fijn en goed in voelt. Langzamerhand komt er eerst een periode van inzien dat je echt niet meer terug kunt naar wat je deed. Je verliest je zekerheid, je houvast, je toekomst, de mensen om je heen. Je wordt steeds ter verantwoording geroepen bij je werkgever, de bedrijfsarts, een reïntegratie specialist.
Naast het feit dat je dus moet gaan ontdekken wat je nu verder moet, krijg je ook nog te maken met een ziekte of beperking, de werkelijke reden waarom je dus je leven moet omgooien.
Tijd om hier echt bij stil te staan heb je bijna niet, je zult hard aan het werk moeten om bijv. om te scholen. Je zult iets anders moeten gaan leren, iets wat je helemaal niet leuk vindt misschien.
Hoe kun je van iemand die altijd in de zorg heeft gewerkt verwachten dat die een kantoorbaantje gaat doen?
Zelf vind ik het moeilijke hierin de combinatie van die 2 dingen: je werk kwijt en een beperking in je dagelijkse leven die je hindert. Mag ik dan moeite hebben om die “nieuwe ik” te vinden.
Uiteraard begin je met het belangrijkste en dat was voor mij dus het omscholen. Ik ben dankbaar dat ik hierin wel mijn doorzettingsvermogen heb kunnen gebruiken om dit in ieder geval voor elkaar te krijgen. De weg was lang en moeizaam, soms bikkelhard, het leren van vaardigheden die ik anders nooit ontdekt zou hebben. Het heeft me uiteindelijk 1 ½ jaar geduurd dat ik een andere baan kreeg. Vervolgens nog zeker een ½ jaar voordat ik dit werk ook nog leuk ging vinden. Aan de collega’s lag het niet, het werk was heus niet verkeerd, maar ik mistte zo mijn werk wat ik altijd met liefde gedaan had. Langzamerhand begon er vrede te komen en kon ik mij nieuwe baan als iets fijns gaan beschouwen.
Toen kwam echter de terugslag, dat er ook nog een gedeelte in me zat die ik nog niet tot mijn “nieuwe ik” had gemaakt: mijn beperking.
Ik begon steeds meer te beseffen dat de “ik” van voor mijn beperking er niet meer was. De vrolijke ongecompliceerde impulsieve meid was verdwenen. Daarvoor in de plaats iemand die elke keer weer tegen zich zelf opvocht in haar pijn en verdriet. Iemand die niet kon aanvaarden dat het leven van vóór de beperking niet meer terug kwam. Iemand die haar vertrouwen in zichzelf niet meer kon vinden. Iemand die baalde als een stekker van hoe ze nu moest nadenken over dingen wel of niet kunnen. Iemand die altijd actief bezig was voor zichzelf of andere.
Ineens was ik mezelf kwijt, voelde me verdwaald, ik kwam niet meer terug. Ik had dan wel ander werk en fijne collega’s, voldoende afleiding en de mogelijkheid om nieuwe vaardigheden te ontwikkelen en te ontdekken. Ik begon te beseffen dat tijdens dat traject van reïntegreren er een stukje niet goed was gegaan. Ik was vergeten dat alles veranderde, dus ook IK.
Deze weg vind ik nog moeilijker om te gaan, het heeft zoveel met je eigen leven en gevoelens te maken. Het steeds meer beseffen dat er geen weg terug is, alleen een weg ernaar toe. Het zoeken naar mijn eigen nieuwe weg, met als eindbestemming mijn “nieuwe ik”. Het verliezen van mijn vertrouwde leventje, mijn houvast, mijn zekerheid, mijn veiligheid.
Elke keer weer mijn doelen bijstellen als blijkt dat ze niet haalbaar zijn. Geregeld de periode van meer last van mijn beperking. Elke keer weer opnieuw opbouwen in kracht. Stapje vooruit, 2 stappen terug. Zwemmen in de oceaan met allemaal woeste golven. En dan langzamerhand gaan ontdekken dat ik in een zwembad ben en heb leren watertrappelen. De overwinningen op mezelf hierin.
Ik kan nog niet volmondig zeggen dat ik blij ben met mijn “nieuwe ik”. Zakelijk wel hoor, ik heb hard aan de weg getimmerd en mijn resultaat mag er wezen. Privé moet er nog 1 en ander gebeuren, maar ook daaraan blijf ik werken.
Ik heb nieuwe vrienden leren kennen die me doen inzien dat ik tevreden mag zijn met wie ik ben en wat ik bereikt heb.
Op de vraag: waarom heb ik zoveel moeite om mijn “nieuwe ik” te accepteren is dus eigenlijk: omdat ik een mens van vlees en bloed ben met gevoelens en gedachten.
Jij toch ook?
Liefs, SmileAlways 
|